مكتوب 60 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه مولانا مجد الملّة و الدّين سلام اللَّه ، سلّمه اللَّه . اوصاف مردان خدا امّا بعد ؛ شوكت و قدرت ملوك ارض و اعاظم دنيا تمويهى « 1 » است كه چون بغور آن رسند همه عجز و ناتوانى و ذلّ باشد . قوّت و قدرت حقيقى در ملكوت اعلى است . قلوب ارباب همم جز به ذكر ملكوت اعلى نياسايد وايشان را به ملكوت اعلى شوقى و تعطّشى ثابت باشد مانند تعطّش تشنه به آب . اگر ساعتى از آن بازافتد در قلق و اضطراب افتند و چون ذكر ملكوت اعلى بر ايشان حاضر شود ايشان را چندان قوّت و اهتزاز حاصل شود كه تلخىهاى جهان بر كام ايشان شيرين گردد و سختىهاى دنيا برايشان آسان گردد . ايشان آسمانيان باشند در زمين ، إلهيان باشند در بشر . مَثَل ايشان در ارض مَثَل نجوم باشد در سماء ؛ نورانى گوهر ، روحانى پيكر ، عالى منظر ، مبارك اثر . گوهر ايشان از كانى ديگر باشد و تركيب ايشان از اركانى ديگر . چون فيروزهء ايشان بدرخشد ايشان را مباينتى با ساير بشر ثابت گردد چون مبانيت فرشته با بشر ، بل فرشته از ايشان چنان افتد كه بشر از فرشته . نور ايشان چون از مشكوة بتابد چشم و چراغ عالم گردد . دُرِّ ايشان چون از صدف بيرون آيد گوشوارهء عرش گردد .

--> ( 1 ) . تمويه : دروغ آراستن ، نيرنگ زدن .